O słońcu bez słońca.

Przyznam się szczerze: stęskniłam się za tym miejscem. Za tym domem. Za tym pokojem. Jednak to dobrze miec coś do czego mozna wrócic. I odetchnąc. I pomyslec. I zatęsknic. Tak więc jestem tu. Jak na razie nauka wychodzi mi średnio, ale ciągle powtarzam sobie, ze mam kilka dni i moze dam radę. I nadal nie wiem czy chcę to zrobic. Ogółem powiedzmy szczerze, ostatnio wielu rzeczy nie wiem. Nie wiem czego chcę, ale wiem czego nie chcę, a to czego nie chcę ostatnio mnie zaskakuję. Pomieszanie z poplątaniem. Z jednego się cieszę. Z tego, ze juz tak bardzo się nie boję swoich uczuc, z tego, ze potrafię się przyznac gdy cos mi nie pasuję, gdy coś mnie uwiera. Kilka rzeczy ostatnio mnie smieszy, moze zrobiłam się cyniczna. Ale czy zawsze warto ustepowac? W jakiejkolwiek sytuacji? Nasze wybory określają nas samych, tego się ostatnio nauczyłam. Na wszystko przyjdzie pora, przychodzi tez pora na to by dorosnąc. I nie mówię tu o tym całym sztucznym nadymaniu się i uwazaniu, ze tylko ja mam rację. Chciałabym, zebym zaczęła liczyc sie z własnym zdaniem. Tak własnie, ze swoim własnym. Zebym nie zmieniała go w ciągu kilku minut przy kazdym podmuchu wiatru.

Co do spraw bardziej przyziemnych, bo nawet mnie zaczyna nudzic to całe odkrywanie siebie. Wypad do Kozienic udany, aczkolwiek męczący troszkę. W każdym razie, ludzie na poziomie trzymali się pionie, ludzie, po których się tego nie spodziewano nie zawiedli, Michał się spisał wspaniale i teraz chwalą go nawet bardziej niz wcześniej (ciotka J. stwierdziła, ze jest w ich stylu, powinnam zacząc się bac?). Poprawkowa nadchodzi jak nadchodzila, tylko mam wrazenie, ze szybciej i to samo jest z jesienią. Wszystko dobrze, wszystko lepiej. Wychodzi u mnie słońce, czego nie widzi nikt oprócz mnie. Mam nadzieję, ze niedługo zacznie razic mnie w oczy.